نسیم سبز

به پایان آمد این دفتر...

greenbreath — Tue, 11 Dec 2007 11:59:10 GMT

هر اومدنی یه رفتنی داره، بعضی وقت ها زیاد می مونی و بعضی وقت ها هم باید زود رفت. نمی دونم موندن من تو این ایستگاه زیاد بود یا کم، ولی به نظرم ارزش موندن رو داشت.

الان که به کوله باری از نوشته ها و شعر هام نگاه می کنم، احساس خوبی دارم.

این جا برای نوشتن خوب بود. روزهای پر خاطره ای داشتم. هر کدوم از این متن ها و شعر ها که اینجا نوشتم و عکس هایی که برای اون ها انتخاب کردم، الان برای من کوله باری از خاطره هستن. شاید برای شما فقط یک دلنوشته بودن ،ولی برای من معنایی بالاتر داشتن.

بعضی از روز ها که آپلود می کردم، چندین و جند بار سر می زدم تا ببینم که کسی نظری داده یا نه.ارتباط با مخاطب رو دوست داشتم و دروغ گفتم اگه بگم که دیگه دوست ندارم.ولی خوب بعضی وقت ها ،چیزهایی دوست داشتن ها رو هم تحت تاثیر قرار می ده.

31 خرداد 1385 که شروع به نوشتن در این وبلاگ کردم، فکر نمی کردم که روزی برسه که خودم نتونم ادامه بدم. دیگه فرصت نوشتن ندارم. با این که دلم می خواد ولی ...

تمام ذوق و شوقم از نوشتن برای نوشتن از یک محبوب بود. محبوبی که احساس می کنم بار گناهم هر روز من رو از او دورتر می کنه. امیدوارم تونسته باشم یک بار بر لبان پر مهرش، یک لبخند نشانده باشم.

دلم نیومد بدون خداحافظی با دوستان وبلاگیم، این جا رو ترک کنم. بعضی ها بودن که حسابی منو شرمنده کردن.

همسرم،هماجون، که همیشه متن های من رو می خوند ولی روش نمیشد نظر بده. دختر عمه ام ،مهدیه، که همیشه سری به این دیار می زد. رویا السادات خانم که چند ماهی رو مهمون این کلبه بودن. امیر جان ،که یک روز سر زده به وبلاگش سر زدم و این رفت و اومد چندین و جند بار تکرار شد.دوست خوبم، امیر حسین کتابچی، که با اینکه دور از وطن بود، ولی همیشه سری به اینجا می زد و من رو خوشحال می کرد. از نگار هم که گاه گاهی به اینجا سر می زد ممنونم. از دوست خوبم آقا مصطفی هم که قبلاً زیاد اینجا سر می زد تشکر می کنم. از سکوت شب هم که اینجا رو با نظر هاش تزئین می کرد ممنونم. و همینطور از همه کسانی که به اینجا سر می زدن و اسمشون از قلم افتاد تشکر می کنم و به خدا می سپارمشون.

الان که به آمار سایتم نگاه می کنم، می بینم که 3077 بار واردش شدن. و هر بار مرا خوشحال کردن و مسئولیتم رو در قبال نوشتنم بیشتر.

امیدوارم کسی تو این دوران از من نرنجیده باشه و در راه نوشتنم قدم اشتباهی بر نداشته باشم.

این وبلاگ امروز رسما ًکار خودش رو به پایان برد ولی امیدوارم که قلم من از نوشتن باز نه ایسته. برام دعا کنین. از همگی حلالیت می خوام.

و آخرین خط این وبلاگ رو به یاد کسی می نویسم که تمام متن های این وبلاگ رو برای او نوشتم ولی ...

چه روز ها که یک به یک غروب شد، نیامدی

چه بغض ها که در گلو رسوب شد، نیامدی

خدا نگهدارتون باشه.

قسم خورده

greenbreath — Sat, 27 Oct 2007 12:54:18 GMT

قسم خورده است. چونان اوج گرفته بود که سقوطش در ذهن جای نمی گرفت. توانایی اش مثال زدنی است. با هر در بسته که روبرو شود، حریص تر از دری دیگر رخ می نماید. افسونگری هزار چهره است. کینه ای عجیب و دیرینه با من و تو دارد.

آری، ابلیس را می گویم.

مکر و حیله اش، دست بزرگان را پایبند خویش کرده است. به هر سوی که بخواهد عنانشان را می کشد و با خود می برد.

سیطره حکومتش، آتش درون است. آنچنان سرابی پیش رویت می گستراند که سقوط را از صعود تشخیص ندهی.

بساط وسوسه اش، چونان شعبده بازی قدر، حجاب بر دیدگان بصیرت می افکند.

از کوچکترین منفذی که به رویش گشوده گذارده باشی، نفوذ می کند.

چونان بر اقلام تزویر و مکر مسلط است که تو مدهوش اولین پله از مکرش می شوی.

چون به استیصال رسیدی، تو را رها می کند که در کفر غوطه ور شوی، اما تا پله های قبلی، چونان رفیقی صمیمی، دستانت را می فشرد تا پله های تباهی را یکی یکی بالا روی و آنگاه با نسیمی لطیف، در بستر پوچی سقوط کنی.

هر چه تو تلاشت افزون شود، برای بنای سدی در مقابلش، آتش اشتیاق او شعله ور تر می شود و شراره های آتشش وجودت را می آزرد.

ولی من سدی را سراغ دارم که او توان نفوذ ندارد.

من نوری را سراغ دارم که چشمان طماع و حریص او را کور می کند.

من قدرتی را می شناسم که بازوان مکر او را به بند می کشد.

من سروری را می شناسم که سیطره حکومتش، تمام وجود توست.

من چشمه ای را می شناسم که آب درونش، بینا می کند چشم بصیرت را.

من بزرگی را سراغ دارم که دستانت را می فشرد تا تو را به اوج رساند.

من رفیقی را می شناسم که هرچه او رشته است با نیم نگاهی پنبه می کند و بساط تزویرش را به چرخش چشمی زیر و رو.

من پناهگاه و کهف حصینی سراغ دارم که ابلیس جر‌‌أت عبور از کنار آن را نیز ندارد.

آری من مولایی بزرگ می شناسم.

می دانی که را می گویم؟

المستغیث بک یا صاحب الزمان

شب وداع پدر

greenbreath — Tue, 02 Oct 2007 10:38:18 GMT

چرخ زمانه دیگر بار، گِردِ روز و شبی گردید، قدر روزش وسیع و عظیم، نام شام اش، هزار شام غریب. شعر زیر را خواندم و دلم نیامد برای تو، خواننده عزیز نگذارم اش. شعری است سرودۀ یکی از دوستانم، با زبانی عمیق و پر مفهوم، با تعابیری دلکش و پر سوز، صحنه وداع پدر، بو تراب، حیدر کرار. خود بخوان و بسوز در ماتم:

مشکِ چشمانِ کوچک عباس
آب بر بوسه ی پدر می داد
لب زينب ـ کبوتر احساس ـ
ذکرِ امّن يجيب سر می داد

جگر مجتباييش مشهود
گوشه ی چشم های طوفانی
سينه ی کربلاييش هم بود
در وجود صبور، پنهانی

شب قدر است و آرزو بسیار
آب بر حسِّ کوچه می ریزد
شاید از بوی خاک دیگر بار
پدرِ خاک از زمین خیزد

کوچه خالی ز ازدحام امّا
بر زمین مانده چند کاسه ی شیر
نکند باز از وفور وفا
نذرِ بابا شود نصیب اسیر؟

اشک بود و دعا، نگاه و نگاه
تا پدر ناگهان سفر نکند
دید مادر نشسته چشم به راه
یافت دیگر دعا اثر نکند

روی قرآن گشوده بود به تیغ
گشته تذهیب او، گل لبخند
سوره هایش به خطِّ خون و دریغ
آیه ها را بریده بند از بند!

مستحب است در شبِ احیا
پیش چشمان گشودنِ مصحف
اهل ایمان گرفت قرآن را
بر سر خود ز کوفه تا به نجف...

آرام جان

greenbreath — Tue, 25 Sep 2007 10:02:18 GMT

وقتی که دستان نیاز، بر آستان مهر تو، با ناز بالا می رود

وقتی که آتش می زند، دریای خیس چشم تو، بر پیکر بی جان من

وقتی نسیم از شرق دور، عطر تو را، می آورد

وقتی طلوع مهر تو، آثار شب را می برد

من مست بویت می شوم، دیوانۀ رویت شوم

گیرم نشان از کوی تو،

در کویت ای آرام جان، گامی ز حسرت می زنم

سید رضازاده-۳ مهر ۸۶

زبان گنگ، نگاه پر راز آیینه

greenbreath — Sun, 26 Aug 2007 08:06:34 GMT

به آیینه زل زده ام. چین و چروک ها که تغییر نکرده اند، پس چه در من دگرگون شد که چنین دور شدم؟

آیینه هرچه سکوت می کند و در فریاد سکوتش تلالو صداقت را به دیدگانم می نشاند ، من در نمی یابم که چیست این راز.

احساس می کنم که سنگین تر از همیشه ام، توان بال گشودن ندارم.

کدام شرنگ تلخ را نوشیدم که طعم دور شدن را حس نکردم؟ شیفتۀ کدام سراب بی آب شدم که چنین عطشی را در نیافتم؟

دوباره در آیینه خیره مانده ام. کاش زبان آیینه گنگ نبود و گوش این دل محرم سر. تمنا می کنم. التماس می کنم. ولی انگار سودی ندارد.

نگاهم به کنج آیینه خیره می ماند. روی طاقچه، قرآن است و یک سبد یاس سفید با دوازده نیلوفر و یک شاخه نرگس. انگار آیینه می خواهد با من سخن بگوید.

جمود خیال

greenbreath — Sun, 19 Aug 2007 08:33:14 GMT

گاهي ذهنت دچار رخوت مي شود،‌هرچه سعي مي كني تراوشي از ذهن ساكنت به وجود آيد،‌بي فايده است. چاره اي جز اين نيست كه صبوري كني تا ايام بي باري به سر آيد و دوباره قلم در دست گيري و بنويسي.

تخيل سيال،‌ وقتي جمود پيدا مي كند، انگار اسير شده اي در زندان.

كليدش را نمي داني كجا نهاده اي.

تصور مي كني پنجره اي را رو به سمت بيرون،‌ولي پشت پنجره خالي است. هيچ تصويري در آن قاب نمي شود و تو حسرت مي خوري كه هيچ راه فراري نيست براي گذشتن از اين ديوار.

اي كاش هميشه پشت ديوار،‌تصوير نور بود و آسمان پر طراوت.

ولي اين روزها كه بر من مي گذرد‌،در ابهام غوطه ورم،‌در جمود خيال.

غرق روياي ناز رسيدن به معشوق. دلكنده از هرچه آلايش. نهاده قلب بر كف. در انتظار عبور از ديوار.

روحم را پالايش مي كنم.‌

مرگ برگ

greenbreath — Mon, 09 Jul 2007 06:06:18 GMT

ببار ای ابر پاییزی، در این طوفان وحشت زا،

از آن تنها درخت شاد این صحرا،

رها شد برگی از تک شاخۀ طوبی.

و صدها برگ دیگر

در جدالی سخت با طوفان،

غمین و خسته تَن هاشان

سرود مرگ می خوانند

ببار ای ابر پاییزی،که شاید زاری ات بر حال و روز ما

نشان از بارش رحمت به روی برگ گل باشد

مرگ پروانه

greenbreath — Sun, 08 Jul 2007 07:42:46 GMT

رهیده از تور صیاد خشمگین،

پروانه ای به روی بال هایش هجوم رنگ

در این فضای مه آلود و پر ز دود

از درد جانگداز نبود گیاه سبز

بر بستر سیاه شب، آرام

جان می دهد

سرباز کم است ...

greenbreath — Wed, 04 Jul 2007 12:22:29 GMT

قطعه ی گم شده ای از پر پرواز کم است
يــازده بار شمـرديم و يکـی بـاز کم است

اين همه آب که جاريست نه اقيانوس است
عرق شـرم زمـين است که سرباز کم است

آیینۀ زنگار گرفته

greenbreath — Wed, 27 Jun 2007 13:47:18 GMT

نمی خواهم از تو بگویم که ناگفته های خودم بسیار است. همیشه به سوی تو نشانه رفته ام و از خود باز مانده ام. بگذار آینه را به دست گیرم و نگاهی در خود بیاندازم. می ترسم که نشانه ای از با تو بودن در خود نبینم.

می ترسم خطوط چهره ام با تو غریبه باشند. می ترسم چشمانم، داغی از انتظار بر خود نداشته باشند. گواه اشک را نمی توان به سخره گرفت، ولی طعم شور این گوهران آسمانی را دیرگاهی است بر زبانم نچشیده ام.

می دانی؟! هراسم از آن است که چین و چروک های چهره ام، نه از غم تو، که از گذر زمان باشند. کودک که بودم، سپید مویانِ سپید روی، که دانه دانه تارهای گیسوی خود را با محبت تو گره زده بودند، آرزوی نهفته ام بود و اینک من، سیاه رویی، سپید مویم.

حیف که خطوط عمر، این شیارهای حک شده بر پیشانی، هر یک سریعتر از دیگری بر صفحۀ زندگانی ام نقش بستند ولی هیچ گاه بر دلدادگی تو از هم پیشی نگرفتند که هر یک با تو غریبه تر بود از خط قبلی.

چه دیر سوی آینه را چرخاندم، چه دیر بر خود نگریستم، اینک این آینۀ زنگار گرفته را چه کنم که نگریستن در آن حال و روز ام را دگرگون می کند؟

این لب، طعم عطش را نچشید. آب نوشید ولی نه ماء معین. جرعه نوشید ولی نه از شهد محبت تو.

این بینی، تمام عمر بر سر هر کوی، مشامم را پر ساخت ولی نه از عطر یاد تو. از گرد غفلت، از افسون شهوت.

و این گوش، سر ریز از سخن است، ولی بی نشان از تو. ای کاش لحظه ای صدای تو پردۀ وجودم را می لرزاند. ای کاش طمأنینۀ کلام تو، مرا آرام می کرد.

چشمانم را که می دانستم لیاقت تو را ندارند ولی گوش هایم نیز با آرزویی بر سینه خاموش شدند.

چهره ام دیگر خالی است. این فضای تهی، گرد سیاهی را نیکوتر است تا نوازش شمیم حضور.

آینه ام نام تو را فریاد می کند که از چهرۀ من بیمناک است. آیا هنوز زبانم لیاقت بردن نامت را دارد؟

یا ابا صالح المهدی ادرکنی