ناله های بی صدای یک نگاه ملتهب،

دانه دانه اشک های انتظار،

ضجه های بی امان یک یتیم،

دست های پینه بسته ی زمین،

                        قامت بلند سرو را شکسته اند

این هجوم بی امان سایه ها،

این عبور بی طلوع کاروان شب،

ندیدن نشانه های پر شکوهِ مهر،

                        بر تن سپید نور، ضربه می زنند

واژه های بی فروغ این نوشته ها،

این گزارشِ عطش ز حال و روزِ ما،

                        قلب مهربان آسمان را، نشانه رفته اند

دست های رو به سوی آسمان بلند،

                        بارش ترنم بهار را،

                                                به انتظار نشسته اند

سید مصطفی سید رضازاده ۳۰/۲/۸۶