به سر هوایت ای یـــار، به دل لــقایــت ای دوست
تو کــز دلـم بریـدی، ببـین چــه کـــردی ای دوست

غــــزل غـــزل سُـــرایــم، بـه دیــده اشــک بــر آرم
مــگـر بـه حــــــال زارم، نـظـــاره ای تـو ای دوست

تــمــــام هســـتــی ام بــود، رخ تــــو ای نـــــگارم
شــکســته ای تـو جانم، بـبین ببین تو ای دوست

بـه یـــادهــا گـــذر کـــرد، خـیــــالم ای صـــبـــورم
بـر این مشــام جانـم، نشسته عِطرت ای دوست

بـه غـــیــر نـورت ای یــــار، نمـــانـده بر دلــــم نور
رهـــا شـدم ز اغـــیار، به جستــجویت ای دوست

نـبــسته ام به کــس دل، نبســته کـس به من دل
به جز تویی که هسـتی، تـمام هستم ای دوست

ســتـــــاره ای نــمــــانده، در آســـمــــان قــــلبـم
امـید بـــسته ام من، به تــو، به تـو، تو ای دوست

نـگــر که خــــسته پــایم، دویـــده ام به هـر سـو
ز پــا فـتـــاده ام مـــن، ز جـستـجـویت ای دوست

هــــــوای گـــریــه دارم، ز چشــم خـــون ببـــارم

نشـســته ام به کــویت ، گـــذر نما تو ای دوست

 نــگر ســرای چــشمـم، که شسته ام به اشکی

بـــیـــا و جــوی مهـــرت، روان نـــما تو ای دوست

چــه کــم شـود ز مـهــــرت، ز شـأ ن بــی بــدیلت
اگر کــــنی تو میــهمـــان، دل غمـیــنم ای دوست

بـَــر آرم از دلـــم آه، بــه شــــوقِ رویِ مــــاهـــــت
جدا مکـن ز خود من، تو ای، تو ای، تو ای دوست

سید رضازاده

۱۲/۹/۱۳۸۵