و خزان، اندک اندک به سراغ طعمۀ خود می رود و طعمه آنگاه به خود می آید که صدای ترک برداشتن خود را می شنود. آنهنگام در می یابد که از درخت و ریشۀ جان جدا شده. چه دیر است آنهنگام.

 راستی می توان بر کنارِ آبِ جاری هم بود و گرفتار خزان شد.

 بستگی به تو دارد که جرعه ای از آب بنوشی یا نه. می توان ...

و بدان که امام، آب گواراست برای قلب تشنۀ انسان

زلال معرفت است برای اندیشۀ انسان