مسافر بودم چند روزی

شهر دریا

شهر سبز

گام هایم روی ساحل

 رد پایی بر جای گذاشت

به نشان ره پیموده شده

دیدگانم دوخته بر دریای ابر

چشم هایم دوخته بر خط افق

خورشیدی در پس ابر

چشم من می کاوید نور را از پشت حجاب

ساحل، گاه پر ز سنگ،

 گاه شنی

یادآور دشواری راه

خروش موج ها

هو هوی باد خزان

بارش رحمت حق

موسیقی آرام طبیعت

یک اشاره کافی است

من مسافر هستم

در همین شهر خودم

در کنار خورشید

در بر لطف اله

توشه ای خواهم ساخت

دانه ای خواهم کشت

رد پایم خواهد ماند

دیدگانم ابری است

سفرم پایان یافت